Deudas y burros

Posted: 26th mayo 2010 by rozio in A monte

Se solicitó a un prestigioso asesor financiero que explicara esta crisis de una forma sencilla, para que la gente de a pie entienda sus causas.

Este fue su relato:

Un señor se dirigió a una aldea donde nunca había estado antes y ofreció a sus habitantes 100 euros por cada burro que le vendieran. Buena parte de la población le vendió sus animales.Al día siguiente volvió y ofreció mejor precio, 150 por cada burrito, y otro tanto de la población vendió los suyos. Y a continuación ofreció 300 euros y el resto de la gente vendió los últimos burros Al ver que no había más animales, ofreció 500 euros por cada burrito, dando a entender que los compraría a la semana siguiente, y se marchó.

Al día siguiente mandó a su ayudante con los burros que compró a la misma aldea para que ofreciera los burros a 400 euros cada uno. Ante la posible ganancia a la semana siguiente, todos los aldeanos compraron sus burros a 400 euros, y quien no tenía el dinero lo pidió prestado. De hecho, compraron todos los burros de la comarca.

Como era de esperar, este ayudante desapareció, igual que el señor, y nunca más aparecieron.

Resultado: La aldea quedó llena de burros y endeudados.

Hasta aquí lo que contó el asesor. Veamos lo que pasó después:

  • Los que habían pedido prestado, al no vender los burros, no pudieron pagar el préstamo.
  • Quienes habían prestado dinero se quejaron al ayuntamiento diciendo que si no cobraban, se arruinarían ellos; entonces no podrían seguir prestando y se arruinaría todo el pueblo.
  • Para que los prestamistas no se arruinaran, el Alcalde, en vez de dar dinero a la gente del pueblo para pagar las deudas, se lo dio a los propios prestamistas. Pero estos, ya cobrada gran parte del dinero, sin embargo,  no perdonaron las deudas a los del pueblo, que siguió igual de endeudado.
  • El Alcalde dilapidó el presupuesto del Ayuntamiento, el cual quedó también endeudado. Entonces pide dinero a otros ayuntamientos; pero estos le dicen que no pueden ayudarle porque, como está en la ruina, no podrán cobrar después lo que le presten.

El resultado: Los listos del principio, forrados. Los prestamistas, con sus ganancias  resueltas  y un montón de gente a la que seguirán cobrando lo que les prestaron más los intereses, incluso adueñándose de los ya devaluados burros con los que nunca llegarán a cubrir toda la deuda. Mucha gente arruinada y sin burro para toda la vida. El Ayuntamiento igualmente arruinado.

Resultado ¿final?: para solucionar todo esto y salvar a todo el pueblo, el Ayuntamiento bajó el sueldo a sus funcionarios.

Volveu volveu

Posted: 9th mayo 2010 by rozio in Actividades deportivas

O sábado (onte) saíronme as xogadas e goles que levaban tempo agachadas nalgún lado. Na primera xogada perigrosa que cheguei a portería e, xa a portería vacía, o balón deume no pau xa pensei que ía a ser o das últimas xornadas: o de asustar si pero o de meter non. Para levantarme deste fracaso, na seguinte xogada fun un pouco “chupona” e en lugar de pasarlle o balón o compañeiro cando cheguei á zona de tiro, culminei eu a xogada con fe e ¡¡foi gol!!.

A partir de ahí todo estivo feito. Xoguei en defensa, subín balóns e marquei goles. Xa non me lembro se marquei 4 ou 5, o que si me lembro e que dous foron coa perna esquerda (que a teño pouco máis que para apoiar) e ún foi en xogada “de estrela” saíndo co balón desde a defensa, facéndome un autopase co xogador de peche e dende a beira do área marcando un golazo!!!

Tamén comentar que hoxe estou molida e non é normal. Quizais o motivo é que onte xogamos catro contra catro (faltáronnos dous), de ahí que houbese máis goles do normal nisto do fútbol sala (penso que quedamos 13 a 11 pero xa non me lembro… o resultado non é o importante). Aparte, nunha xogada de ir dous ao balón, no afán de gañar e saír coa pelota, caímos os dous ao chan… e en quente non se nota moito… pero hoxe hai partes do corpo que están algo doloridas… algúns xa temos unha idade. :-P

¡¡Ah!! isto da idade faime recordar que onte xogamos solteiros contra casados, ¡¡e gañamos os casados!! ;-)

Perdín o gol

Posted: 6th mayo 2010 by rozio in Actividades deportivas

Non sei como foi nin onde foi pero o certo é que algo me pasa. ¿Estarei pasando unha racha coma o Ibrahimovic? Eu póñolle máis ganas ca ese xogador que di que xa é maior (28 anos!!!) para facer tantas carreiras e que pesa demasiado… serán os millóns no bolsillo o que lle pesa… porque “chicha” non se lle ve :-P

O caso non é o Ibra senón o meu gol. Antes collía calquer balón cerca da portería e contábanse os que non eran gol. Agora é ao revés.

¿Será porque estou cansa? Iso é certo pero sempre estou cansa… antes tamén o estaba.

¿Será porque non durmo demasiado? Cada vez durmo menos… é necesítoo… Isto pode ser xa que non vexo moi ben por onde ando… sólo penso na cama ou no sofá. Váleme calquera dos dous.

¿Será pola falta de fe no gol? Eu tiro con ganas pero é certo que ultimamente teño falta de fe en casi todo o que fago. Debe ser que cada vez canso máis. Creo que o que máis me afecta no cansancio non é facer cousas até que acabo derreada, senón ver a outros con obligacións semellantes “tirados no sofá”. Iso si que acaba conmigo.

Veña, vou deixar de queixarme e vou durmir… a ver se recupero enerxía, e por suposto, o gol :-D

Impresionante

Posted: 18th abril 2010 by rozio in Actividades musicais

É o mellor adxectivo que atopo para describir o espectáculo de Adagio de Mónica Naranjo. Xa vos dixera noutra entrada que en abril iba a ir dous espectáculos:

  • Magic of de Dance: ao cal non vimos pola suspensión dos voos de Europa polas cinzas do volcán. No seu lugar fomos ver o estreno de Alicia no país das maravillas de Tim Burton que teño que confesar que me gustou e iso que non ía convencida.
  • O concerto de Mónica Naranjo.

Aquí xa teño de que falar. O coliseum estaba decorado para a ocasión e como vos podedes imaxinar había ambiente de festa. Chamoume a atención de que a xente ía moi arreglada, como se fose ao teatro, e esa foi para min a maior crítica: un espectáculo así con filarmónica incluída debía ser no Teatro Rosalía. Se no coliseum poñíanseche os pelos de punta ouvir a voz da diva acompañada da orquesta, non me imaxino o que podería ser no Rosalía.

As cancións estaban perfectamente adaptadas e emocionaban a súa interpretación e posta en escea. Ela estaba estupenda, os músicos xeniais e todos nós coma nenos aplaudindo e disfrutando. :-D

Xa coma último apunte comentar que non sei como alguén pode cantar así e por encima ¡¡¡comendo chicle!!! E que vai sobrada…

Se tedes a ocasión de ir non o dubidedes é algo que merece a pena. Eu repitirei se se me presenta de novo a oportunidade.

Tarde de motos

Posted: 10th abril 2010 by rozio in A monte

Hoxe, Coruña, tivo a máxima temperatura de España (por riba de Ourense, Sevilla ou Tenerife), e isto había que aproveitalo. Despois dun SMS a Pableras e a Nachete, iniciamos o procedemento.  Eu xa tiña a moto bastante decente pero Nacho e Jacobo decidiron pasarlle un mangueirazo antes, así que quedamos tarde. Non importaba porque houbo sol dabondo… e así puden levar a Héctor á praza e xogar un pouco coa pelota e na bicicleta.

Con todas as gaitas eu cheguei as 20:00, Pablo e Belén as 20:15 e Nacho (que non morrerá de estrés) ;-) e Jacobo as 20:30. A onde chegamos? A Betanzos, lugar de reunión das motos, e había, había material :-D Despois de tomar un auga fría (facía moito calor) e charlar animosamente nas terrazas, decidimos levantar o campamento sobre as 21:30 (casi cheguei a tempo para o partido: para min resultado inxusto, penso que reflexaría máis o xogo un 1-2) non sen antes quedar para o próximo sábado para ir a Ortigueira. Para esta ruta avisaremos a Marko, a ver se hai sorte e non ten que traballar, e así pode acompañarnos coa súa “duca”.

Falando das motos, cóntovos cales son as nosas:

Disfruto moito destes momentos na moto.