Cousas de rozio

Non hai como que che guste algo como para que o repitas con frecuencia. Comezamos fai xa un ano a quedar os mércores (alternos) Mayka, Silvia, Belén (incorporouse máis tarde pero xa lle pillou tamén o gusto) máis eu e agora tamén cae algún luns coma hoxe. O motivo de hoxe e que o mércores pasado foi escaso e que tamén a miña nai quere apuntarse e é o único día que pode.

Deixamos que veña xente nova a esta xuntanza coa única condición de que sexa muller. Xa decidimos ao principio de todo que os homes cada un ten que aguantar o seu E algunha convidada tivemos pero ao final as asiduas somos as que citei antes. É duro volver ao traballo o día seguinte… pero bueno, cansadas si pero felices tamén.

Para as persoas que seguides o blog e que cumplades a condición, convídovos a probar; é unha boa terapia (¡¡¡Virtu!!! ¿estás escoitando? )

Para que os que non len a páxina familiar se poñan en contexto do pen: regaláronnos un pen pequeniño pequeniño de 240GBs.

Despois da primeira emoción ao recibir o pendrive de 240 GBs estiven intentando adiviñar o tamaño real do pen a base de “dd“s e aínda non o conseguín. Na caixa-plástico onde ven envolto pon o seguinte: “The capacity that can actually be used (user area) on a 32GB). Micro vault is approximately 32GB”. Isto é que xa non nos minten de que o tamaño é menor dos 240GB que ten pintado O que non consigo é determinar se ten 32GB ou menos… e por suposto que sexa fiable para gardar datos, aínda que sexan sen importancia e temporalmente 

… na Semana Santa. E claro, todos queren sabelo… pero ¿que lles digo? Mentres que todo o mundo organiza os seus días libres indo de vacacións, disfrutándoos coa familia ou incluso as dúas cousas: eu non sei que facer!!! Sei o que teño que facer: nestes momentos a miña obriga consiste en estudar nos ratos libres porque teño a miña praza de traballo convocada e se non aprobo quedarei no paro. Está claro que non interesa. Por outra banda, sei o que quero facer: quero ir dar unha volta por ahí, lonxe dos apuntes, e se pode ser ao sol mellor (parezo enferma do branca que estou).

Nas miñas reflexións para colocar as cousas na balanza e decidirme están:

• os nenos: quero xogar con eles e que collan tamén cor. Se elixo a opción de estudar con eles non estou segura de conseguilo e corro o risco de non facer ningunha das dúas cousas. Para por un exemplo, no intre que levo escribindo (uns dez minutos) xa me levantei 3 veces a por orden. ¿Quen consigue así preparar un temiña?
• os pais: se non miras para abaixo (fillos) tes que mirar para arriba (pais/sogros). Eles queren tamén xogar cos netos pero non por iso teñen que meterse nas nosas decisións familiares. Xa intentamos ir o que podemos pero eche unha mala época con tantas citas médicas na Coruña e cos exames das oposicións a punto de cair. Achegarse un fin de semana a Pontevedra ou Ourense supón 5 horas perdidas no coche e despois o que xorda por alí… porque é máis difícil para min encerrarme a estudar (quero visitar aos amigos que fai tempo que non vexo e tamén xogar cos nenos, claro).
• os exames: ¿cando serán? Desde que me convocaron a praza en novembro e sen data de exame é un “sin vivir”. Sabes que van a ser pero non sabes cando, e claro, estudas, olvídaseche, desepéraste e cada vez parece que che rinde menos o tempo e sabes menos.

Deixo xa de escribir que perdín xa 15 minutos (catro veces me levantei) e teño que darlle xa a merenda aos nenos. Xa terminarei de pensar e decidirme. Aínda teño até o xoves… umm… estoy pensando que a axenda está apretada: de luns a mércores traballo pola mañá, o luns pola tarde o aniversario de Irati (cumple 6 anos e hai que levar a Héctor a un sitio deses onde hai bolas), o martes academia de 16:30 a 21:30 e o mércores (o meu día favorito) partido de fútbol de 20:00 a 21:00 e despois aquelarre Supoño que daquela se non teño unha decisión, axudaranme a tomala. e se alguén chama para preguntar o que imos facer é cuestión de contestar: “non o sei” (que é a simple realidade).

Levo coma 1 semana (que non me escoite Delia que perdín estas horas de estudo) migrando as webs que tiña aloxadas na miña casa. O motivo do cambio é que mudei de servidor: paso dun PII-350 a un core 2 duo onde xa podo ter as miñas frikadas virtualizadas Co cambio hardware también fixen cambio sofware: non quedou nada igual (nin os sistemas operativos).

Debo estar aloxando uns 8 dominios (non os contei) entre os dos coleguillas e os meus. Os meus son:

• Web familiar
• Web para os nenos
• Web persoal

Nestes momentos votaron a andar a que estás lendo e a dos nenos xa que é unha páxina estática que está a espera que Héctor sepa ler/escribir para recibila en herencia

A web familiar xa é outra cousa. É donde máis tempo gastei e a que aínda está a medio cocer. Estou migrando todo o contido do anterior xestor de contido que tiña ao novo xa que o anterior era inmantible para min… e coma non quero perder nada… pois pasan as horas (as de dormir… estas cousas fágoas de noite cando estou xa cansa para estudar)

Hoxe espero por a andar o contido da web losdel4a pero quedará pendiente o tema das fotos que lle teño máis medo (falo de horas).

Entre web e web intentarei facer a miña vida: traballar, levar/recoller nenos, estudar e un partidiño de fútbol